6 ) من ناسپاسم :  برای ملاقات به  بیمارستان رفته بودم . توی طبقات گیج می زدم !  به طبقه ای رسیدم ، سر در طبقه این بود : بخش بیماریهای ناشناخته ! فضولی ام گل کرد !  

_ ببخشید این طبقه  مال  کدوم مریض هاست ؟ 

_ اونهایی که دقیقاً  معلوم نیست چه مشکلی دارند ! و برای همین همه ی متخصص ها به این بخش رفت و آمد می کنند ! 

یاد حرف مادر بزرگم افتادم که می گفت : خدایا شکرت برای  دردهایی که بهمون میدی و درمون  هم دارند  !

از زن جوانی پرسیدم : شما چرا اینجایی ؟ گفت : من هر چند ماه وقتی می خوابم ، به کما می روم ! و دیگری می گفت : من مجموع سه تا بیماری نادر زنان را دارم ! که در هر 1000 نفر یکی زنده می ماند !

……………………………………………………………………….

استاد قرائتی می گفت : خدمت عالمی رفتیم . پلکهای چشمش انعطافش را از دست داده بود ! پلک چشمش را  با دستش بلند می کرد و ما را نگاه می کرد . وقتی رها می کرد ، پلک چشمش بسته می شد ! 

……………………………………………………………………

هفته پیش ختم بانوی 35 ساله ای رفتم . اون بخاطر عمل جراحی  که روی مغزش انجام شده بود ، تمام بدنش فلج  شده بود و چهار سال در این حال بود . بعد از  فلج شدن او ، شوهرش ،  او را رها کرده و  با پسر 3 ساله اش به شهرستان برگشته بود ! از دختر ، مادرش نگه داری می کرد .  فقط دست راست دختر کار می کرد  و فقط با آن دست سینه می زد و یا حسین می گفت ! آنقدر سینه زده بود که سینه اش زخم شده بود و روی سینه اش بالش می گذاشتند .  عکس او  در دیوار بود ، او بسیار زیبا بود ! 

…………………………………………………………………..

برای عرض تسلیت  خانه ی صغری خانوم رفتیم .  رنگ و رویش سفید بود . دیگر نای گریه نداشت !  تمام مفاصل انگشتان دستش  متورم بود . ساکت بود و آرام و خسته .  60 سالش می شد ! این  پسر سوم  او بود  که فوت می شد ! هر سه پسر او به محض بالغ شدن  از کمر به پایین ، فلج می شدند و در 35 سالگی فوت می کردند . هر سه پسر  مؤمن و نماز خوان بودند و روزه می گرفتند ! مادر هر روز با تن نحیف و لاغرش ،  آنها را بغل می کرد و چند بار دستشویی می برد و آنها را خودش حمام می کرد ! خانه آنها کوچک بود و طبقه ی دوم ، با پله هایی تیز و سرپایین !  اما هرگز کلمه ای ناشکری از او شنیده نشد ! از خودم بدم آمد . من مرد حرف بودم و او مرد عمل !

………………………………………………………..

اون مرد بزرگی بود . هر کس توی شهرمون مشکل داشت  و به اون مراجعه می کرد ، دست خالی برنمی گشت . ولی حالا یکسال بود که به  چیزی مثل کما فرو رفته بود . توی بخش ویژه نبود  ، ولی همه ی بدنش فلج شده بود . توی اطاق رفتم . کنار تختش ایستادم . خانومش گفت : حیدر آقا ، پاشو ببین کی اومده ؟  حیدر آقا  که ساکت روی تخت افتاده بود، با موهایی چرب که خانومش شونه زده بود ، چیزی نگفت  ! از وقتی فلج شده بود ، هر بار که یک انگشت دست یا پاشو تکون می داد ، براش قربونی می کردند !تا حالا چند بار براش گوسفند کشته بودند ! از اتاق زدم بیرون . کاش یه جایی بود که حسابی گریه می کردم .

داشتم  فکر می کردم من از صبح چند بار انگشتامو  تکون دادم ؟